آخرین خبرها
خانه / رفتار های معتاد / زندگی با شرم و ترس

زندگی با شرم و ترس

زندگی با شرم و ترس

اعتیاد بیماری است که با شرمساری و سرافکندگی فراوان همراه است. همانطور که فرد معتاد اعتیاد خود را انکار می کند، اعضای خانواده او نیز وجود اعتیاد در بین اعضای خانواده را انکار می کنند. اعتراف کردن به اینکه یکی از اعضای خانواده شما معتاد است کار بسیار دشواری است، چون این موضوع خصوصاً در جوامع و فرهنگ هایی که اعتیاد یک مشكل رفتاری و اخلاقی محسوب می شود، مانند یک ننگ بر پيشانی آن خانواده محسوب می شود. . اعضای خانواده از آن بیم دارند که خوشنامی و آبروی آنها بر اثر ننگ ناشی از اعتیاد یکی از اعضای خانواده از بین برود و به همین علت در بسیاری از مواقع برای پنهان ماندن اعتیاد او، اقدام به حمایت ناسالم از او می کنند. 

گاهی نیز احساس گناه و مقصر دانستن خود در قبال معتاد شدن عضو معتاد، موجبات حمايت ناسالم اعضای خانواده را فراهم می کند. مثلا بعضی از والدین تصور می کنند که معتاد شدن فرزند آنها در واقع تقصیر آنها بوده و آنها بوده اند که با تربیت نادرست فرزندشان موجبات اعتیاد او را فراهم کرده اند و اکنون نیز به همین دلیل اقدام به کمک کردن به او می کنند. لازم است از خودتان بپرسید که آیا در صورتیکه فرزند شما به بیماری دیگری غیراز اعتیاد مبتلا بود،  آيا شما از ناخوش بودن او احساس خجالت و شرمندگی می کردید و سعی در پنهان کردن بیماری او داشتید؟ اگر اعضای خانواده این واقعیت را بپذیرند که اعتیاد نیز نوعی بیماری است، در آنصورت راحت تر می توانند خود را از چنگ بسیاری از بدبختی هایی که حمايت ناسالم برای آنها بوجود آورده است نجات دهند.

4.زندگی در انکار

  اگر واقعا قصد کمک به فرد معتاد را دارید و یا اینکه می خواهید او را به ترک و بهبودی از اعتیاد تشویق کنید،قبل از هر اقدامی باید اطمینان لازم از انگیزه خودتان برای کمک به او را داشته باشید.  گفته می شود اعتياد تنها بيماری است كه همه اعضای خانواده وجود آن را انكار می كنند. فرد معتاد به این دلیل اعتیاد خود را انکار می کند چون اگر به معتاد بودن خود اعتراف کند، مجبور به ترک اعتیاد و تغییر دادن راه و روش زندگی خود می شود. اعضای خانواده نیز به این علت اعتیاد عزیزشان را انکار می کنند چون وانمود کردن اینکه از یک زندگی خوب و ایده آل برخوردار هستند بسیار راحتر و آسان تر از قبول اين حقيقت است كه يكی از اعضای خانواده آنان معتاد شده و زندگی سایر اعضای خانواده را نيز سردرگم و آشفته کرده است. اعتراف كردن به وجود بیماری اعتیاد در خانواده به این معنی است که زندگی همه اعضای آن خانواده نیز تحت تاثير تحت تاثیر قرار گرفته و آنها باید برای بهبودی از تاثیرات اين بيماری رفتارهای خود را تغيیر دهند. به این ترتیب، انکار کردن اعتیاد در خانواده، ظاهراً در کوتاه مدت به نفع همه اعضای خانواده است. اما پس از چند سال حمايت ناسالم از فرد معتاد، اعضای خانواده چاره ای جز اعتراف کردن به اين موضوع ندارند؛ چرا كه زندگی خودشان هم به خاطر اين نوع حمايت ها، شكل جنون آميز و عذاب آوری به خود گرفته است. در اين مرحله است که تاریکی و سیاهی بر کانون خانواده سایه می اندازد و آنها ديگر نمی توانند وجود این بیماری را انکار کنند. بارها و بارها به تجربه ثابت شده است که اگر اعضای خانواده واقعاً و از صمیم قلب می خواهند که به عضو معتاد خانواده کمک کنند و زندگی خود را نیز از تباهی و سیاهی خارج کنند باید اعتراف کنند که در برابر بیماری اعتیاد کاملاً ناتوان هستند و قدرت آنرا ندارد که عزیز معتادشان را وادار به قطع مصرف مواد مخدر کنند. تنها از طریق اقرار به این واقعیت تلخ  و دست کشیدن از حمایت های ناسالم است که اعضای خانواده می توانند از تاثيرات بيماری اعتياد بر زندگيشان بهبود پيدا  كنند. اعضای خانواده  با اقراربه عجز و ناتوانی خود در برابر بیماری اعتیاد شهامت آن را پیدا می کنند که از حمایت های ناسالم خود دست برداشته و بپذیرند که این خود فرد معتاد است که باید برای پاک شدن از خود تمایل نشان دهد و در این راه قدم بردارد.   

درباره‌ی موسسه راهی بسوی نور

همچنین ببینید

افراط

رفتارهای افراطی

رفتارهای افراطی رفتارهای افراطی یکی دیگر از عواملی است که در زمان پیشروی به سمت …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *